Alle berichten van admin

Once upon a time …

Mijn zoontjes van 12 en 14 had ik vereerd met het vooruitzicht dat er vanavond zó’n mooie film op TV zou komen, dat ze ervoor mochten opblijven: Once upon a time in the West. Een onvergetelijke film!
Terwijl ik weer zit te genieten van de nauwgezette spanningsopbouw, word ik bestookt met opmerkingen als “saai!”
Ik leg uit wat zo bijzonder aan deze film is en dat ze pas na afloop kunnen oordelen. Nadat ze het zuchtend hebben uitgezeten, vraagt de jongste: “Pap, waarom heet zoiets nou een spaghettiwestern?” Waarop de ander antwoordt: “Natuurlijk omdat het zo langdradig is!”                                                                 (NRC, Ikje 16-05-2015)

Gauwdieven – de geschiedenis

Ik vraag me af, wat is mooier, de geschiedenis (hieronder),
het korte verhaal daaruit gedestilleerd, of zoals voorgelezen bij De Taalstaat?  (bij Schrijfsels)

De geschiedenis, zoals de volgende dag genoteerd

Een ruk aan haar arm … haar tas! Nog voor ze zich schrap kon zetten werd ze voortgetrokken aan haar leren tas, waarvan ze het hengsel stevig om haar pols gewikkeld had. Het duurde enkele seconden voordat ik door had waarom Carla ineens schreeuwend achter een man aan rende. We zetten een spurt in, maar haalden ze niet in. Pas toen Carla dreigde te vallen, liet ze haar tas los. De dief sprong met de buit achter op de motor die er eigenlijk al de hele tijd schuin voor gereden had. En ook vlak achter ons reed een motor met bijrijder. Beide motoren gaven gas en waren rennend niet bij te houden. Adrenaline klotste door ons lijf en Carla bedacht vol schrik dat haar identiteitsbewijs, haar reisdocumenten om volgende week naar Portugal te gaan, twee creditcards, haar smartphone en de huissleutels er in zaten.

Dit gebeurde ’s avonds net na het uitstappen uit de auto langs een drukke, amper verlichte weg in Nampula, Mozambique. We zouden even het werk achter ons laten en in een restaurantje gaan eten. Diane, mijn collega, stuurde intussen heel alert een sms-je naar Carla’s telefoon: “Jullie mogen het geld en de telefoon houden, maar leg alsjeblieft de documenten en sleutel ergens voor ons neer.” We moesten wachten. De lekke band van onze auto verwisseld, naar het politiebureau om aangifte te doen, en intussen belden we diverse keren naar de dieven, die soms opnamen. Uiteindelijk noemden ze een plek. In Namialo, een duistere sloppenwijk, aan een zandweg vol geulen, gaten en vuilnis, vonden we in de genoemde vuilcontainer de tas. Die bleek overhoop gehaald, maar alleen de telefoon ontbrak. Tranen bij Carla en verwarring bij ons allemaal. De overgang van de adrenaline-testosteron mix naar opluchting en verwondering vond zijn beslag daarna pas tijdens het etentje, toen de dieven belden en bezorgd vroegen of we de tas wel gevonden hadden. ‘Jaa-a’ zei Carla schaapachtig, gevolgd door een aarzelend gemompeld ‘bedankt.’

© Sander Essers, 02-05-2015

Sinterklaas stigmatiserend

Column (02/12/14) n.a.v. artikel: RECHTBANK: ZWARTE PIET MAAKT INBREUK OP PRIVÉLEVEN.  NRC, 12/11/14

Ik, dr. Anders, babyboomer, opgegroeid met de Negerhut van Oom Tom, het engagement van Jean-Paul Sartre en Paulo Freire en vervuld van het anti-autoriteitsdenken, vind het kwalijk dat met Sinterklaas een raciale stereotypering wordt neergezet en uitgedragen.
Een autoritaire figuur die neerbuigend praat en die kinderen verleidt met “lekkers”. Die betweter behoort nota bene tot de Rooms-katholieke kerk, het centrum van hiërarchie, autoriteit en vastgeroeste normen en dubbelzinnige sprookjes. Waarom moet die Sint altijd wit zijn?! Zelfs qua baard en haren wordt hij wit uitgedost. Vreselijk! Ik wil niet geïdentificeerd worden met zo’n poeha-figuur, die zelfs door sommige gekleurde medemensen of inwoners met  een donkere huid automatisch gezien wordt als slavendrijver.

Ik wil Sinterklaas hiermee niet zwart maken, alhoewel, misschien is dat wel de oplossing: Maak Sinterklaas roetzwart of grasgroen of smurfenblauw, en láát die Pieten. Die leuke dartele, creatieve, lenige productiemedewerkers van dat kinderfeest. Die voelen zich niet overal boven staan, die hebben geen witte-boorden mentaliteit. In de huidige vorm zijn ze zeer geliefd bij kinderen. Stel dat ze straks correct zijn …

In Suriname zelf wisten ze het wel, toen ik daar op de lagere school zat, vlak voor 5 december. Daar werd ík als blanke nog nageroepen: “Witte Piet, witte Piet!” Toen dacht ik – heel fout: “het is toch Zwarte Piet?” Iets later verstond ik het duidelijker: “Witte pier, witte pier, veeg je billen met korenspier!” beten ze me toe. Ja, gevoel voor poëzie en humor hadden ze daar wel. Leedvermaak. Maar dat hadden ze natuurlijk geleerd van die witte overheersers, die Sinterklazen. Ik wil er niet mee geassocieerd worden. Maak de Sint zwart!