Categoriearchief: Nieuws & Opinie

Gratis, bijziend, doof

Gratis geld?
Met het invullen van mijn inkomstenbelasting zie ik weer dat de overheid ervan uitgaat dat ik 4% rente over mijn spaargeld krijg, terwijl dat bijna niemand lukt en zij zelf medeplichtig is aan het onmogelijk maken hiervan. Ja, medeplichtig, doordat de staatsobligaties al jarenlang maar een fractie hiervan opleveren en door haar steun aan de activiteiten van de Europese Centrale Bank (ECB) waarbij grote sommen geld in de economie gepompt worden, zonder dat daar waarde tegenover staat. (Dat laatste was ook het geval aan de vooravond van de grote beurskrach in 1929 en de daarop volgende Depressie.) Die activiteiten hebben tot gevolg dat geld voor sommige instellingen (banken) bijna gratis te lenen is. Dit is concurrentievervalsing voor spaarders die niet over dat gratis geld kunnen beschikken. Steun aan de banken en bankiers, uitgaande van een verondersteld trickle-down principe. Deze maatregelen worden door velen gezien als incompetente noodsprongen om de economie te redden. Daardoor verliest de bevolking nog meer vertrouwen in de economie, de werkgelegenheid en de eigen toekomstige financiële situatie en geeft derhalve nog minder uit. Probleem is dat de ECB een bijziende econocratische blik heeft op wat de mensen en instituten beweegt om te sparen of uit te geven. De beslissers van de ECB kennen slechts één medicijn. Dat wordt ons in steeds grotere doses door de strot geduwd, terwijl al duidelijk is dat het niet werkt en dat de bijwerkingen zwaar zijn.

Ik vrees dat de bijwerkingen desastreus zijn. De economische malaise is grotendeels door de financiële wereld veroorzaakt en de oorzaken zijn nauwelijks aangepakt of veranderd.
(De waarde van het geld dat ik door werk en zuinigheid heb weten te sparen, verbrokkelt; mijn pensioen verliest koopkracht. Maar veel belangrijker is de mogelijke instorting van het economisch systeem en van de desintegratie van de samenleving die dit tot gevolg kan hebben.)

‘Willen jullie harder?!’
Ik zie een parallel met het geluidsniveau bij de groepslessen in de sportschool. Omdat de populatie vergrijst, er kennelijk weinig jong volwassenen in de sportschool komen, en omdat jongeren vaak van harde muziek houden, schroeven de sportdocenten het muziekvolume op om meer jongeren te trekken. Zodanig zelfs dat gehoorbeschadiging optreedt. Ook hier zie ik een denkfout. Zo haal je geen jongeren binnen, maar beschadig je alleen de aanwezigen. Tenzij je de deuren open zet en de muziek zo hard, dat je buiten op straat hoort dat er een feestje is. En dan nog is het de vraag of je zo je jongere publiek bij elkaar moet sprokkelen.

>> Vraag mensen aan de bar: ‘Willen jullie gratis bier?!’ en iedereen roept: ‘Jaaaa!’ Is dat gezond? Is dat verantwoordelijk?

>> Vraag de sporters: ‘Willen jullie harder?!’ ‘Jaaaa!’, roepen ze.              (Hierdoor heb ik intussen tinnitus en doofheid opgelopen.)

>> Vraag mensen met schulden: ‘Gratis geld?!’ ‘Jaaaa!’
Is dat wijsheid? Is dat verantwoordelijkheid?

Wie is er verantwoordelijk als het mis gaat? De ECB is too big to fail.

.                                                                      door dr. Anders, 31-03-2016

Vluchtelingen witwassen

Vluchtelingen terugsturen naar Turkije is een pracht idee!

Natuurlijk sturen we de vluchtelingen terug naar Turkije om daar netjes en goed opgevangen te worden. Net zoals de Proba Koala naar Ivoorkust gestuurd werd om het chemisch afval netjes en goed te laten verwerken. Laat Turkije maar voor die mensen zorgen, wij betalen en hebben er alle vertrouwen in … En mocht Turkije misschien toch niet de goede hulp kunnen bieden, dan is dat onze zaak niet meer. Wij hebben dan ons geweten met geld schoongewassen.

Demagocratie

Als enkele voorvaderen van de huidige Grieken de democratie hebben uitgevonden, dan heeft de huidige regering met haar demagogie de democratie de nek omgedraaid en haar volk bedonderd.

Referendum: Leg de bevolking een belangrijke vraag voor, bijvoorbeeld een keuze tussen twee of meer alternatieven. De uitslag is afhankelijk van de inhoud van de vraag, hoe hij gesteld is en hoe goed men geïnformeerd is. Tsipras en Varoufakis hebben de kluit op deze vier punten bedonderd, de ‘zege’ geclaimd, maar staan met lege handen. Ze hebben geen andere strategie dan chantage. De EU zegt: Die machthebbers beloven teveel en deugen niet; de machthebbers misbruiken het middel van referendum en maken het volk zo medeplichtig. [Een guerrillero mengt zich doorgaans onder de bevolking opdat zijn tegenstander bij het schieten ook de bevolking raakt en als de kwaaie pier gezien wordt.]  Wetende dat ze klem zitten tussen beloften aan het volk en de realiteit van de EU, besluiten ze dat een van de twee het veld ruimt, opdat de EU weer geneigd zal zijn te onderhandelen. Doet me denken aan “mijn broertje”:

 

Mijn broertje is dik en verwend. Drie keer per dag, of zo vaak hij er om vroeg, kreeg of kocht hij een ijsje. Elke keer leende hij geld van mamma en beloofde dat later weer terug te betalen. Mamma streek dan met haar hand door zijn mooie haar en vervolgens over haar hart, terwijl ze wel beter wist. Mamma genoot gewoon van de dankbaarheid van mijn lieve broertje en verwende hem heimelijk ook graag, en keek weg. Vanaf zijn twaalfde kreeg hij kleedgeld, maar ook dat besteedde hij telkens aan snoep. Op zeker moment had al zijn kleedgeld aan ijsjes en bonbons besteed. Nu had hij geen geld meer om kleren te kopen. Hij stond bijna in zijn blote kont en maakte een verwaarloosde indruk. Mamma kon dat niet aanzien en gaf een steeds groter deel van de huishoudpot aan broertje. Broertje werd dikker.

Mama werd uit de ouderlijke macht gezet en er kwam een stiefmoeder. Die maakte de balans op en zei dat broertje moest gaan werken om terug te betalen en dat hij niet meer elke dag ijs zou krijgen. Oei, dat was tegen het zere been! Broertje voelde zich betutteld, werd boos en “pikte het niet”. Hij dreigde in zijn broek te plassen als hij zijn zin niet kreeg. Stiefmoeder zei dat hij voorlopig alleen maar in een korte broek en op slippers mag lopen en gaf aan hoe hij er aan kan werken om voldoende geld te krijgen. Opdat hij niet weg kon lopen, legde ze hem aan een ketting.

Broertje vertikte het om te gaan werken en kon ook niet echt vooruit komen met die zware ketting aan zijn benen. Nadat hij in zijn broek plaste en zijn benen eerst behaaglijk warm, maar allengs kouder werden, zei hij tegen zijn bibberende onderdanen dat het de schuld van stiefmoeder was, die hem in de kou liet staan. Zij geloofden broertje maar half, maar wilden ook niet weten hoe het nu echt zat. Hun vetcellen riepen gewoon om meer, méér! Broertje beloofde dat hij stiefmoeder – met het tonen van zijn blote benen – wel weer op andere gedachten zou brengen, zodat hij weer ijs en chocola zou kunnen eten en zijn hele lichaam tevreden zou zijn. Wat hij er niet bij vertelde, was dat daardoor de benen een steeds zwaardere last te dragen zouden krijgen en de kettingen meer zouden gaan knellen.

Een tante in de bijstand zegt dat zij meeleeft met broertje en dat stiefmoeder de schuld moet kwijtschelden. Een oom die boekhouder bij een bedrijf is zegt dat het geld daarvoor dan dus onthouden zou worden aan de studie van mijn zusjes en mij. Hij rekent voor dat ook al kwijt stiefmoeder de schuld, het broertje niet zal lukken om zijn eigen broek op te houden zolang de broek door al dat gesnoep niet dicht kan. [Hij heeft het over dweilen met de kraan open en dat het eenmalig legen van de emmer geen oplossing is.] Stiefmoeder ziet broertje graag weer een volwaardig familielid worden, maar niet tegen elke prijs.

Ook ik wil graag mijn bloedeigen broertje niet laten verrekken, en daarom vind ik dat stiefmoeder de kettingen moet vervangen door licht maar sterk touw dat langer is. Broertje moet opnieuw opgevoed worden: hij moet goed gevoed maar op dieet, zijn spaarpotjes legen en werken voor de kost. Wil hij op eigen benen kunnen staan, dan moet hij, om draagkracht te genereren, dat aan zijn onderdanen duidelijk zien te maken.

Oom zegt dat broertje ons geld niet meer mag gebruiken, en kleding moet krijgen in plaats van kleedgeld. Daardoor zal hij geen ijsjes meer kunnen kopen maar ze zelf moeten gaan maken.

Ach, er valt nog zoveel over broertje te vertellen, maar nu moet ik even aan mezelf en mijn toekomst denken en aan mijn huiswerk gaan.

Door doctor Anders, 06-07-2015

Gauwdieven – de geschiedenis

Ik vraag me af, wat is mooier, de geschiedenis (hieronder),
het korte verhaal daaruit gedestilleerd, of zoals voorgelezen bij De Taalstaat?  (bij Schrijfsels)

De geschiedenis, zoals de volgende dag genoteerd

Een ruk aan haar arm … haar tas! Nog voor ze zich schrap kon zetten werd ze voortgetrokken aan haar leren tas, waarvan ze het hengsel stevig om haar pols gewikkeld had. Het duurde enkele seconden voordat ik door had waarom Carla ineens schreeuwend achter een man aan rende. We zetten een spurt in, maar haalden ze niet in. Pas toen Carla dreigde te vallen, liet ze haar tas los. De dief sprong met de buit achter op de motor die er eigenlijk al de hele tijd schuin voor gereden had. En ook vlak achter ons reed een motor met bijrijder. Beide motoren gaven gas en waren rennend niet bij te houden. Adrenaline klotste door ons lijf en Carla bedacht vol schrik dat haar identiteitsbewijs, haar reisdocumenten om volgende week naar Portugal te gaan, twee creditcards, haar smartphone en de huissleutels er in zaten.

Dit gebeurde ’s avonds net na het uitstappen uit de auto langs een drukke, amper verlichte weg in Nampula, Mozambique. We zouden even het werk achter ons laten en in een restaurantje gaan eten. Diane, mijn collega, stuurde intussen heel alert een sms-je naar Carla’s telefoon: “Jullie mogen het geld en de telefoon houden, maar leg alsjeblieft de documenten en sleutel ergens voor ons neer.” We moesten wachten. De lekke band van onze auto verwisseld, naar het politiebureau om aangifte te doen, en intussen belden we diverse keren naar de dieven, die soms opnamen. Uiteindelijk noemden ze een plek. In Namialo, een duistere sloppenwijk, aan een zandweg vol geulen, gaten en vuilnis, vonden we in de genoemde vuilcontainer de tas. Die bleek overhoop gehaald, maar alleen de telefoon ontbrak. Tranen bij Carla en verwarring bij ons allemaal. De overgang van de adrenaline-testosteron mix naar opluchting en verwondering vond zijn beslag daarna pas tijdens het etentje, toen de dieven belden en bezorgd vroegen of we de tas wel gevonden hadden. ‘Jaa-a’ zei Carla schaapachtig, gevolgd door een aarzelend gemompeld ‘bedankt.’

© Sander Essers, 02-05-2015

Sinterklaas stigmatiserend

Column (02/12/14) n.a.v. artikel: RECHTBANK: ZWARTE PIET MAAKT INBREUK OP PRIVÉLEVEN.  NRC, 12/11/14

Ik, dr. Anders, babyboomer, opgegroeid met de Negerhut van Oom Tom, het engagement van Jean-Paul Sartre en Paulo Freire en vervuld van het anti-autoriteitsdenken, vind het kwalijk dat met Sinterklaas een raciale stereotypering wordt neergezet en uitgedragen.
Een autoritaire figuur die neerbuigend praat en die kinderen verleidt met “lekkers”. Die betweter behoort nota bene tot de Rooms-katholieke kerk, het centrum van hiërarchie, autoriteit en vastgeroeste normen en dubbelzinnige sprookjes. Waarom moet die Sint altijd wit zijn?! Zelfs qua baard en haren wordt hij wit uitgedost. Vreselijk! Ik wil niet geïdentificeerd worden met zo’n poeha-figuur, die zelfs door sommige gekleurde medemensen of inwoners met  een donkere huid automatisch gezien wordt als slavendrijver.

Ik wil Sinterklaas hiermee niet zwart maken, alhoewel, misschien is dat wel de oplossing: Maak Sinterklaas roetzwart of grasgroen of smurfenblauw, en láát die Pieten. Die leuke dartele, creatieve, lenige productiemedewerkers van dat kinderfeest. Die voelen zich niet overal boven staan, die hebben geen witte-boorden mentaliteit. In de huidige vorm zijn ze zeer geliefd bij kinderen. Stel dat ze straks correct zijn …

In Suriname zelf wisten ze het wel, toen ik daar op de lagere school zat, vlak voor 5 december. Daar werd ík als blanke nog nageroepen: “Witte Piet, witte Piet!” Toen dacht ik – heel fout: “het is toch Zwarte Piet?” Iets later verstond ik het duidelijker: “Witte pier, witte pier, veeg je billen met korenspier!” beten ze me toe. Ja, gevoel voor poëzie en humor hadden ze daar wel. Leedvermaak. Maar dat hadden ze natuurlijk geleerd van die witte overheersers, die Sinterklazen. Ik wil er niet mee geassocieerd worden. Maak de Sint zwart!